දුක් කම් කටඵ සැම සමසේ විදින්නේ
මද හිරු රැසින් මුඵ පෙදෙසෙම වෙළෙන්නේ
මන්දැයි ප්රියේ ඔබ නිහඩව සිටින්නේ
යෞවන සමයේ අදරින් අප හමුවුණදා
මතකද සොදුරියේ ගොඵවුණු වදන් එදා
අද මෙන් එදත් සිසිලස දුන් තූරු නිබදා
මතකද දයාවිය තූරුඵව සිටිය එදා
වියපත් බවින් මා ගත දුබලව සැලුනත්
නෙතු අග කදුඵ එක දෙක බේරි වැටුනත්
නුඔ හදවතින් නැගි ආදර සුපෙම් වදන්
තවමත් මහද රුව් පිළි රුව් දෙයි සුවදින්
අපගේ දිවිමගේ බාධක කමි කටඵ මැදින්
ඡිවන ඔරුව පැද යන්නට සයුරු තෙරින්
මා ඔරුවනමි නුඹ හබලය කියමි ඉතින්
මතු අත් බවෙන් එක් වෙමු අපි බැදුණු පෙමන්
No comments:
Post a Comment